column 6

Onderstaande column is van pakweg 10 maanden geleden en stond net als alle anderen in het lijfblad van www.koi2000.nl

Lente….

De lente meldt zich. Een winterse Facebookverslaving laten we los. En de laatste der Mohikanen laten de aloude en afgeschreven forums links liggen. De buitenlucht en onze ‘discovissen’ lonken namelijk weer. Kent u dat beeld van die koeien die na een lange winter weer de wei in mogen? Zo voelen wij koifreaks ons toch ook? Weg met de winterkap en vers voer aanrukken! Ondanks een voornemen zuinig aan te beginnen slaat een deel van ons in een goedbedoeld enthousiasme alle waarschuwingen en voeradviezen in de wind. De beloning is een bom van draadalg. Maar ach, wat geeft het? Niks toch? We voelen dat we leven en de vijver is vaak in staat een biologisch evenwicht te bewaren.

Controleren, meten, observeren en feeling houden met de vijver is waar het in de lente om draait. ‘Niet te snel in paniek schieten’ wil ik daar aan toevoegen. Koi kunnen een enkel parasietje prima zelf verwerken en komen er vaak weerbaarder uit. Maar ook hier gaat het weer om het kennen van je vissen en herkennen van probleempjes.

Nu de dagen lengen en de temperatuur met regelmaat de 15 graden overstijgt wil ik u adviseren; ga naast uw vijver zitten, in de zon en uit de wind, en besef in wat voor luxe we leven! Geniet van de bizarre creaties die wij door de natuur lieten maken. Ze gaan u weer een zomer plezier, stress, ontspanning en tijdverdrijf bieden. Ze geven in sommige gevallen zelfs zin aan het leven. Het mooie van koi is namelijk dat ze eerlijk zijn, geen achterbakse trekjes hebben en geduldig zijn. Dat in tegenstelling tot heel veel exemplaren van de menselijke soort!

Geef uw edele vissen dan ook alle credits voor wie ze zijn….zowel de koi van een tientje als de ‘million yen’ exemplaren! Zij vertegenwoordigen een hele generatie koi die sneuvelden in hun prille begin uit naam van onze schoonheidseisen. Met dit besef zijn we wellicht ook beter in staat om het mooie van de koi te waarderen en het mindere van de koi te accepteren. Een eigenschap die uw koibeleving naar een hoger plan kan tillen. Na 10 jaar koihouden begin ik dit een heel klein beetje te leren. En ik kan u verzekeren. Het doet me goed!

Een prachtige lente toegewenst.

AE

Column 5

Een wonderschone schijnwereld

Na acht jaren een fervent ‘koihobbyist’ te zijn geweest verandert mijn status dit najaar naar ‘hobbymatig ondernemer in de koibranche’.  Wat mij betreft een uitstekend moment om de balans eens op te maken;

Gepassioneerde technici, rijke ijdeltuiten, arme sloebers en zelfbenoemde dierenliefhebbers hebben één ding gemeen; een passie voor koi.  Een passie die gedeeld wordt door mensen die naarstig op zoek zijn naar voldoening , saamhorigheid en waardering. Een wereld waarin rangen en standen niet tellen en waar het ‘ons kent ons’-gehalte vrij hoog is. Het voelt voor mij al jaren als een warme jas die ik niet meer zou willen uittrekken. Hij past me als gegoten.

Maar diep van binnen weet u toch ook dat het een schijnwereld is? We houden gezamenlijk een sprookjeswereld in stand. Een sprookje dat Japanse kwekers op een voetstuk plaatst en waarin we doorgefokte wezens in een steriele bak met water zetten om onszelf er vervolgens heel goed bij te voelen. De échte waarheid wordt echter vaak genegeerd. De waarheid van de ‘basket of death’ en esthetische correcties die onze ‘edele’ koi ondergaan ten behoeve van de bankrekening van de kwekers. Peperdure filters en de meest ongeloofwaardige ‘waterverbeteraars’ vliegen over de toonbanken als nooit tevoren. Zonder trommelfilter ben je vandaag de dag immers maar een amateurtje…..tenminste…. dat gevoel bekruipt me meer en meer.

Is dat schijnwereldje dan zo slecht? Integendeel! Ik pleit ervoor om unaniem onze kop in het zand te steken. Ik vraag u dan ook met klem het sprookje in stand te houden. Want wat maakt status, geld of een bijgesneden koi meer of minder nog uit als u er een geweldige beleving voor terug krijgt? De ondernemers die het beste op gevoel inspelen zijn niet voor niets leidend vandaag de dag. De koibranche is meer dan ooit een ‘belevingsbranche’ geworden en ik vind het heerlijk. Laten we romantiserend en dromend doorgaan met liegen. Want een leugentje om bestwil is niets mis mee….toch?

AE

Column nummer 4

Koivriendschappen zijn intens. Het delen van een passie verbindt de rijke met de arme en de kakker met de aso. In mijn koileven heb ik inmiddels ook mooie vriendschappen opgebouwd die om niet veel meer dan de gezamenlijke passie draaien. In deze column verhaal ik met liefde over de vijvertour die ik met een aantal bevriende koiknapen in 2014 mocht meemaken. Veel leesplezier.

 

The Godfather en andere helden…

Augustus 2014. Zaterdagochtend vroeg. Een nacht met regen, storm en wind bevestigde in de afgelopen uren met kracht dat ook deze zomer onze verlangens heeft doen aanwakkeren. Verlangens naar een lange hete zomer die onze koi  naar ongekende schoonheid zal brengen.

Bennie koolmees, mijn koivriend door weer en wind, staat me al op te wachten. Samen gaan we snel op weg naar onze eerste stop bij the Godfather. Het stortregent. De ruitenwissers werken zich te pleuris. De bourgondische vader van onze club heeft de koffie, inclusief een warm worstenbroodje klaarstaan. Tenminste, dit wordt beweerd in onze groepsapp. Hij verwacht ons, en nog een 16-tal gepassioneerde koifreaks, om zijn paleistuin te showen. Eerst komen wij zijn vrouw tegen. Een verschijning die zeker zo schoon is als zijn paleistuin, maar dit geheel terzijde. Of het aan haar lag dat op dat moment de zon ging schijnen laat ik in het midden maar het heeft er alle schijn van. Trots, nee apetrots, nam the Godfather ons mee door zijn koileven en zijn huidige koibestand. Herkenbare anekdotes van filteraanpassingen, teveel vissen en verkeerde vijvervormen kwamen aan de orde. Inmiddels is zijn koifaciliteit behoorlijk geperfectioneerd en geoptimaliseerd. De passie bij de godfather droop uit zijn vingertoppen en zijn ogen spraken koi. Een geweldig begin van de dag.

Snel met vrindje Koolmees naar huis want het clubje freaks komt zo op bezoek bij mij. Vol overgave wat vissen gebowld, besproken en bewonderd. Tips over de wond aan mijn shiro, de showwaardigheid van de kage showa en de achterblijvende groei van de peperdure kohaku van Sakai  passeerden de revue. Wat was ik in mijn element. Een onbetaalbaar uurtje.

De lunch bij de benjamin van de club schreeuwt nu om aandacht. De benjamin is onze gids van de dag. We noemen hem ook wel Pietertje. Hij heeft samen met pa en ma van den Hoogeband een heerlijke lunch verzorgd. Onder het genot van teveel broodjes kroket en frikandel bewonder ik de eenvoud en doeltreffendheid waarmee Pietertje een geweldige koivijver heeft gebouwd. Pietertje is nog bezig met het aanpassen en upgraden van zijn koibestand naar zijn wensen én portemonnee. Desondanks toont hij een paar koisenioren die de tand des tijds geweldig hebben doorstaan. De forse kujaku staat me nog het meeste bij. Een overjarige vis met de frisheid van een sansai!! Maar ook de duurste vis uit de vijver die Pietertje niet heeft gebracht wat iedereen ervan verwachtte. Om kort te gaan; showa wordt shiro. Een zware tegenvaller.

Tot slot wacht de Directeur. De Directeur is de enige in de groep die deze naam mag dragen. Hij heeft een enorme schat aan koikennis ontwikkeld en kan hierover eindeloos verhalen en doceren.  In zijn tuin wordt een fabuleus staaltje trommelfilter gedemonstreerd en mag ik nog even genieten van een geweldige chagoi  die de Directeur sinds vorig jaar van mij heeft overgenomen. De vitaliteit en ontwikkeling van deze vis waren de bevestiging dat onze Directeur ook een Directeur is.

In de avond gaan we onder het genot van een barbecue gezamenlijk de vissen meten die we in een groeiproject hebben geplaatst. Getracht wordt om aan de late tossai een geslacht te hangen. We slagen slechts ten dele. We weten wel dat vrindje koolmees de gelukkigste is met zijn vis. Een prachtige chagoi van Hirasawa waarvan we gezamenlijk de potentie beamen.

Na twaalf prachtige koiuren fluister ik onderweg naar huis vrindje Koolmees zachtjes toe; ‘Leve de koitour! Leve onze koivrienden!’

AE

DSC_0070

Column nummer 3

Botan

Een wijlen sanke van een ongekende gratie danst nog regelmatig rond in mijn hoofd. Ze heette Botan, de Japanse vertaling van pioenroos. Deze naam mocht ze, ondanks een lichte vergroeiing in haar lichaam,  met recht dragen. Botan stond namelijk net in bloei toen ze op vierjarige leeftijd het hiernamaals betrad. Haar belofte was groot, de desillusie zo mogelijk nog groter. Met grote regelmaat bezocht ik Botan bij mijn toenmalige Dealer Relaxzen waar Gerwin Kieboom eigenaar en koihobbyist pur sang was. Een concept dat me heeft geïnspireerd om Oosterhout koi op te richten. De bezoekjes aan Botan waren memorabele ontmoetingen tussen mens en dier. Herinneringen die de beleving van onze hobby zo ontzettend mooi maken. Want iedereen heeft toch een eigen Botan?

Een ode aan mijn lief;

Mijn lief wat straal je, mijn lief wat schitter je in al je pracht.

Twinkelende rode ogen boven langzaam rijpende appelwangetjes kijken me plagend aan.

Als een excentriek ballerina uit het zwanenmeer paradeer je langzaam wiegend aan me voorbij.

Dan besef ik weer; als jij zon bent…ben ik maan!

Ik kan niet zonder je…maar zeker ook niet met je.

Jij lijkt te beseffen dat ik je slechts mag begeren en waarschijnlijk nooit zal beheren.

Jij bent van een ander level, te sjiek voor een eenvoudige proleet als ik.

Ach, het contrast zou ook te groot zijn; ik als grijze muis en jij als kleurrijke pioen….

 

Gelukkig heb ik nog mijn dromen…..en dromen zijn gratis én voor iedereen.

Ik droom je dan ook elke nacht in mijn bassin;

Zacht dansend in de voorjaarszon gun je me weer die twinkel in je ogen.

Ondanks je wat gehandicapte lichaam ben jij de koningin van mijn vijver.

Een kruising tussen Doutzen en Lucille maar qua schoonheid in het kwadraat.

Jouw ongeziene gratie is verbluffend, uniek en imponerend tegelijk.

Rood, wit en zwart van de allerbeste lak en met een dikke laag vernis

maken jou tot de ultieme dame, mijn grootste gemis!

De dromen worden steevast ruw verstoord als de wekker gaat….

al dat moois vervlogen in de nacht én in de tijd.

AE

bron: www.koiwijzer.com

naamloos
naamloos v

Column nummer 2

In een tijd waarin het wachten is op de aankomst van de vissen en de mudponds in Japan inmiddels leeg zijn is het wellicht aardig om 1 van mijn columns die ik heb geschreven voor www.koiwijzer.com te publiceren. Omdat het midden in de herfst is ook maar even hét symbool van de herfst tonen. De Ochiba Shigure (vrij vertaald in het Japans; ‘vallend herfstblad’) van Oosterhout koi. Veel leesplezier!

Herfst….een waaier van gevoel

In deze column neem ik u mee naar het jaargetijde dat bij mij de meest uiteenlopende gevoelens oproept. Moedertje natuur neemt me in de herfst mee in een achtbaan vol emoties. Stapt u even in?

Indian summer en bezinning

In de maand september valt wat blad. De natuur kleurt langzaam naar warme tinten en de dagen korten merkbaar. De temperatuur van onze natte kijkdozen zakt gestaag naar waarden rond de 15 graden. Deze afname van de watertemperatuur lijkt een helende werking te hebben op de gesteldheid van mijn gevinde pareltjes. En indirect dus ook op de mijne. Kleuren intensiveren en de doffe huidjes hervinden hun glans die door de warme zomer verloren is gegaan. Deze ingrediënten gecombineerd met een mespuntje Indian Summer leveren vaak intense momenten op van bezinning. Hangend op de vijverrand vraag ik me af welke variëteit nog ontbreekt, waarom ik me soms zo druk maak om materiele zaken en waarom ik überhaupt niet vaker hier aan mijn vijver ‘hang’? Antwoorden vind ik zelden. Ik weet het zeker. De nazomer is de mooiste tijd van het jaar. De verregende septemberdagen neem ik op de koop toe.

Onheil

Ongemerkt loopt september over in oktober. Ondanks een verdere daling in temperatuur lijken de vissen in hun element. Ze bunkeren met ziel en zaligheid om de aanstaande winter sterk en doorvoed te lijf te gaan. Bomen verliezen meer blad als gevolg van een eerste onschuldige nachtvorst. Rood verandert in donkerrood. Donkerrood verandert in bruin. Mijn gemoed kabbelt mee. Niets doet vermoeden dat er onheil aanstaande is. Of misschien wel? De eerste herfststormen dienen zich aan, nachten worden serieus kouder en de dagen van 15 graden of meer worden gevoelig spaarzamer.

Nooit ontkom ik eraan. Steevast in de loop van november, maar soms zelfs al in oktober valt een ongenode gast binnen. Zonder kloppen welteverstaan. Sterker nog. Het is een meedogenloze overval die ik niet zie aankomen. Of niet wil zien aankomen. Dat kan ook. Plots is het waterkoud en tikt de temperatuur maar amper 6 graden aan. De wintertijd gaat in en sombere vooruitzichten ronden ieder journaal af. Die eerste gemene herfstdagen, waarvan de ruitenkrabber en winterjas de levende bewijzen zijn, brengen mijn gemoedstoestand steevast op een bedenkelijk niveau. Bruin verandert in grijs. Of moet ik zeggen zwart? Ieder jaar heb ik een week nodig om een ware herfstdepressie af te wenden. Soms zelfs twee.

Behoedende koi en schuldgevoel

Gek genoeg zijn het juist de edele koi, welke ik in die zwarte weken danig verwaarloos, die me voor de herfstdepressie behoeden. Mijn vissen lijken zich niets aan te trekken van de invallende kou en de talloze bladeren aan de oppervlakte. Ze nemen me niets kwalijk en stralen door weer en wind. Ten volle besef ik dat ik niet zonder ze kan. Mijn schuldgevoel koop ik standaard af door de plaatsing van de vijveroverkapping uit te stellen. De verwarming moet maar even zweten opdat de spaarzame lichtstralen van november mijn vissen kunnen kietelen. Half december is tijd genoeg voor dat lelijke gedrocht.

De koidealers die in deze tijd van het jaar Japan aandoen geven mij het laatste zetje in de goede richting. Zij zorgen voor vele uren lees- en kijkplezier. Struinend over het web naast de kachel poets ik het laatste beetje herfst in mijn hoofd weg. De resultaten van een zomertje Japanse mudpond maken me licht euforisch. Kunststukjes van meesters met vaak de aanduiding ‘P.O.A.’ doen mijn hart sneller kloppen. En dan de veilingen van de ware meesters. Het kan niet op. Twee ton voor een mooie showa? Een mooie onderwerp om mijn volgende column aan te wijten……Ik droom langzaam weg  op een roze koiwolk en zeg de herfst zachtjes gedag.

okawa ochiba

Column: het gevoel (www.koiwijzer.com)

Als columnist voor het lijfblad ‘koiwijzer’ van koi2000 schrijf ik al enige tijd een column waarin ik lezers tracht mee te nemen in mijn koibeleving. Ik zal met regelmaat een eerder geschreven column met u delen. Hieronder de column die ik als eerste schreef.

Het gevoel

Over smaak in de koihobby valt te twisten. Sterker nog. Over smaak moet je blijven twisten. En dat doen we dan ook intensief op facebook of via de geijkte forums die onze hobby rijk . Heerlijk en gezond!

Het koigevoel daarentegen is van een andere orde; van een ander kaliber. Want leg je gevoel eens uit aan een ander. Het is ondoenlijk. Niet met woorden te beschrijven. Pogingen tot uitleg stranden haast altijd in cliché of raken voor toehoorders kant noch wal. Het gevoel is van jezelf en uniek. En maar goed ook!

Vol zelfvertrouwen én overtuigd van mijn uitstekende uitdrukkingvaardigheid als debuterend columnist ga ik hier, wellicht tegen beter weten in, toch eens op zoek naar mijn koigevoel. Ik leid u in een paar alinea’s rond in de spelonken van mijn koiziel. Een gevoel dat nog dagelijks grotere en sterkere vormen aanneemt.

Welhaast doordrenkt van autistische trekjes tracht ik elk vrij uur te besteden aan koi. In mijn geval niet zozeer de techniek. Dat wordt door anderen wel uitgevonden. Kille vraagstukken waar de knappe koppen al bijna uit zijn raken me niet. Die steenkoude kennis jat ik gewoon.

Nee, mijn gevoel zit hem in de edele koi zelf. Dat levende spul. Is dat beni niet wat te diep? Wat is de groeipotentie van mijn nieuwste oogappel? Komt dat sashi ooit nog goed? Vaak ga ik nog wat dieper. Hoe zou de koi zich voelen? Voelt ze überhaupt? En wat voelt ze zeker niet? Hoe smaakt het eten? Slaat de verveling niet snel toe in mijn betonnen bak?

Het wordt nog gekker als ik me op de diverse koifora begeef. Elk koi-onderwerp heeft wel haar eigen Don Quichot. Intrigerend en fascinerend. Wat drijft de eenzame strijder die zweert bij bloedlijnkennis? Waarom houdt hij zo stevig vast aan zijn overtuiging terwijl de massa toch spreekt over kweeklijnen? Is het zijn onzekerheid? Of weet hij iets dat ik niet weet? Dat laatste is dan weer mijn onzekerheid. Zo ook over de volhardende dealer die zweert bij Momotaro..of juist bij Sakai. Waarom is die ene kweker heilig? Of waarom juist die andere? Prachtige gevoelszaken die niet uit te leggen zijn. We, ik voorop, maken keuzes en zoeken houvast op basis van gevoel. Het levende wezen koi kent immers nog zoveel geheimen.

Mijn gevoel zit hem in een oerinstinct dat zich afspeelt tussen mens en vis. Die hiërarchie geeft me een goed gevoel; Ik als beschermheer en eigenaar van een stel prachtige diamanten. Diamanten waar ik nog maar een fractie van weet. Al de rest blijft zweven en houd me eindeloos bezig. Een heerlijk tijdverdrijf. Laat het allemaal maar heerlijk zweven! Houd mijn dromen en passie levend door me slechts af en toe een puzzelstukje prijs te geven! Tegen de tijd dat ik in mijn beste pak aan schiet hoeft de puzzel pas af te zijn. Ik schat dus nog een jaar of 50…..

Zie www.koiwijzer.com voor meer info over het lijfblad van koi2000

IMG_1187(1) forum
DSC_4171
DSC_5239